VI Zjazd KIDP – Delegaci otrzymali dokumenty

Na Walnym Zgromadzeniu Wielkopolskiego Oddziału Krajowej Izby Doradców Podatkowych zostałem wybrany delegatem na VI Zjazd Krajowej Izby Doradców Podatkowych. Ponieważ w pełnieniu funkcji publicznych bardzo cenię sobie przejrzystość, na blogu postaram się relacjonować przebieg zjazdu. Postaram się być możliwie obiektywny, acz nie zawaham się też prezentować we wpisach mojego spojrzenia na poszczególne sprawy.

Ten post poświęcę projektom dokumentów na zjazd, które delegaci otrzymali w ostatnim czasie.

Zacząć wypadałoby od porządku obrad , który jest dość niepozorny. Główne punkty dotyczą zatwierdzenia sprawozdań ustępujących organów oraz wyborów nowych organów Izby.

Liczebnosć organów Izby

KRDP sugeruje by Rada kolejne kadencji liczyła, aż 38 osób, a wybór członków rady odbywał się z uwzględnieniem konieczności zapewnienia reprezentatywności przedstawicieli poszczególnych regionów w Radzie. Przykładowo sugeruje się by 5 członków Rady pochodziło z województwa Mazowieckiego, Wielkopolsce miałoby zaś przysługiwać 3 przedstawicieli. Sam pomysł by regiony by wszystkie regiony były reprezentowane wydaje mi się racjonalny. Proponowana liczba osób w Radzie jest spora ale odpowiada obecnemu jej składowi.

Krajowa Komisja Rewizyjna zgodnie z projektem ma liczyć 11 członków. Tyle samo osób ma wejść w skład Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Projekty uchwał

Delegaci otrzymali również stanowiska ustępującej KRDP w zakresie uchwał, które zdaniem Rady powinien podjąć Zjazd.

Rada rekomenduje Zjazdowi powołanie komisji do spraw ochrony danych osobowych oraz podmiotu monitorującego kodeks postępowania KIDP w zakresie danych osobowych. Sugeruje również podjąć uchwałę w sprawie zasad gospodarki finansowej KIDP, która zawiera bardzo ogólne przepisy. Nic co na pierwszy rzut oka wydawałoby się szczególnie godnego uwagi.

Kwestią, która z pewnością będzie budziła kontrowersje będą składnik członkowskie. Rada rekomenduje przyjęcie przez Zjazd uchwały w sprawie wysokości składek ale projekt nie zawiera sugestii kwoty. Przed Zjazdem doszły mnie słuchy o pomyśle włączenia do składki ubezpieczenia, jak się domyślam ze wzrostem składki. Osobiście nie jestem ich entuzjastom. W sytuacji, w której ściągalność składki bywa problemem nie widzę powodów by ci, którzy wywiązują się z tego obowiązku finansowali ubezpieczenie osób, które go zaniedbują.

Zaproponowano również drobne zmian statutu Izby, przy czym ich wstępne przejrzenie wskazuje, że zmiany mają mieć wyłącznie charakter formalny.

Co w trawie jeszcze piszczy?

Sprawą, której poruszenia na zjeździe się spodziewam, mimo że formalnie w porządku obrad go nie ma, jest logo Izby. Jego zmiana wzbudziła wiele dyskusji wśród doradców. Nie wiem jak sprawa się potoczy, ale z mojej perspektywy na pewno warto rozważyć czy w przyszłości podobnych decyzji nie konsultować uprzednio z ogółem doradców.

Przyłącze wodociągowe a opłata za zajęcie pasa drogowego

Czy w przypadku nabycia nieruchomości jej nowy właściciel jest zobowiązany do ponoszenia opłat za zajęcie pasa drogowego w związku z lokalizacją w nim przyłącza wodociągowego? Na to pytanie wkrótce odpowie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, do którego skierowałem skargę na decyzje ZDM i SKO w tej sprawie.

Praktyką władz miejskich jest obciążanie włascicieli nieruchomości opłatą za zajęcie pasa drogowego w sytuacjach, w których zlokalizowana jest w nim infrastruktura wodociągowa służąca danej nieruchomości. Zasadność takiego podejścia budzi moje wątpliwości.

Chociaż Sąd Najwyższy w uchwale z 22 czerwca 2017 r. (III SZP 2/16) rozstrzygnął, że przyłączem wodociągowym, którego koszty wybudowania ponosi właściciel nieruchomości, jest przewód łączący sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług na całej swojej długości, to w uchwale tej równocześnie wyraźnie wskazał, iż powyższa konstatacja nie determinuje stosunków własnościowych.

Definicja przyłącza wyjaśnia, co jest przyłączem na użytek obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Kwestie własności przyłącza są natomiast poza zakresem normowania tego przepisu i nie powinny rzutować na – de facto – zastosowanie przepisu rozstrzygającego o tym, kto i w jakim zakresie pokrywa koszty podłączenia nieruchomości do sieci.

Uchwała Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2017 r. (III SZP 2/16)

Sąd Najwyższy we wskazanej uchwale odniósł się przy tym do tego kto jest właścicielem przyłącza poprzez odwołanie do art. 49 kodeksu cywilnego.

§ 1. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
§ 2. Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej. Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca.

Art. 49 kodeksu cywilnego

Na kanwie wskazanego przepisu Sąd Najwyższy w powiększonym składzie wskazał, że przewód łączący instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług przedsiębiorstwa sieciowego niewątpliwie służy do tego, by odprowadzić z tej nieruchomości ścieki, zatem jest urządzeniem w rozumieniu art. 49 § 1 k.c. (por. G. Bieniek, Urządzenia przesyłowe. Problematyka prawna, Warszawa 2008, s. 11-13; G. Matusik, Własność urządzeń przesyłowych a prawo do gruntu, Warszawa 2013, s. 95 i 99). Skonstatował w związku z tym, że przyłącze powinno wchodzić ostatecznie w skład sieci, ponieważ służy do odprowadzania ścieków, jest przewodem i jest wykorzystywane w tym celu przez przedsiębiorstwo sieciowe. Do podobnych wniosków Sąd Najwyższy doszedł również w uchwale składu siedmiu sędziów z 8 marca 2006 r. (III CZP 105/05).

Analizując status prawny przyłącza po dniu 1 czerwca 1984 r., trudno uznać je za część składową instalacji wewnętrznej odbiorcy, skoro służy połączeniu tej właśnie instalacji z siecią przedsiębiorstwa, a przy tym zwykle wykracza poza granice nieruchomości odbiorcy. W tej sytuacji należy przyjąć, że przyłącze jest odrębną rzeczą ruchomą, która wchodzi w skład sieci./…/
W podsumowaniu należy stwierdzić, że status prawny przyłączonych do sieci urządzeń objętych treścią art. 49 k.c. zależy od tego, czy stają się one częścią składową instalacji należącej do przedsiębiorstwa. W razie odpowiedzi twierdzącej, urządzenia te tracą swoją odrębność i stają się własnością właściciela instalacji. W razie odpowiedzi przeczącej, stanowią odrębne rzeczy ruchome i o ich własności zdecydować mogą strony umowy o przyłączenie. W braku umowy pozostają własnością dotychczasowego właściciela.

Uchwała Sądu Najwyższego z 8 marca 2006 r. (III CZP 105/05)

Jeżeli przyłącze wodociągowe, w części leżącej poza granicą nieruchomością jest częścią sieci to wydaje się, iż jego właścicielem jest przedsiębiorstwo wodno kanalizacyjne. Uwzględniwszy zasadę superficies solo cedit, trudno przyjąć, że pozostaje nim właściciel nieruchomości czy jej nabywca. W związku z tym w skardze argumentuję, że brak jest podstaw do obciążenia takiej osoby opłatą za zajęcie pasa drogowego.

Zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 155 kpa, a wymóg tożsamości stanu faktycznego i prawnego sprawy

Art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) przewiduje, iż ostateczna decyzja administracyjna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Na gruncie wskazanego przepisu część orzecznictwa i doktryny formułuje wymóg zgodnie, z którym dokonanie zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia jest możliwe wyłącznie w przypadku jeżeli zmianie nie uległ stan faktyczny i prawny, który był podstawą wydania pierwotnego rozstrzygnięcia.

W moim najnowszym artykule dowodzę, iż jest wręcz przeciwnie – to następcza zmiana stanu faktycznego i prawnego jest przesłanką do uruchomienia trybu zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa.